Tiger Lillies

Καλώς ήλθατε στην παράσταση τεράτων! Μία παράσταση ιδιορρυθμιών, με νάνους,  την Roza με τις τρεις καρδιές, την γυναίκα φίδι και τόσους άλλους. Μία παράσταση που στο τέλος της δεν γνωρίζεις τελικά ποιος είναι το τέρας. Εμείς,  “οι πολιτικά ορθοί” ή οι άνθρωποι για τους οποίους τραγουδούν οι Tiger Lillies.

Είναι πραγματικά δύσκολο να κατατάξεις κάπου το μουσικό αυτό τρίο. Τραγουδούν για τη ζωή του υποκόσμου του σύγχρονου κόσμου, με τη φωνή του ενός αγγέλου και κάνουν Τέχνη με το ‘Τ’ κεφαλαίο.

Ιδρυτής των Tiger Lillies ο Martyn Jacques, ο οποίος πριν την ίδρυσή τους το 1989, ζούσε  για επτά χρόνια, πάνω από ένα πορνείο στο Soho του Λονδίνου μαθαίνοντας πιάνο και ακορντεόν και εξασκώντας την φωνή του στην οπερετικό ύφος castrati (ύφος που εμφανίστηκε στην Ιταλία το 16^οαιώνα και αναφέρεται σε φωνή αρσενικού σοπράνο ή φωνή που δεν έχει σαφή αντρικά ή γυναικεία χαρακτηριστικά).

Ο Martyn Jacques παίζει ακορντεόν και τραγουδά άγρια, με πάθος και  εντυπωσιακή λεπτομέρεια, τραγούδια για προαγωγούς, πόρνες, ναρκομανείς και τέρατα. Παρουσιάζεται μακιγιαρισμένος κλόουν με μακριά πλεξίδα, με διαβρωτικούς στίχους, τη φωνή του στα ύψη και με εκφράσεις στο πρόσωπο, που στοχεύουν στην καρδιά και του τελευταίου θεατή.

Το δεύτερο μέλος των Tiger Lillies o ντράμερ Adrian Huge είναι ένας από τους εντυπωσιακότερους μουσικούς που έχω δει. Ο David Byrne τον έχει αποκαλέσει ο «James Joyce στα ντραμς». Με ένα ασυνήθιστα μικρό drum kit (μοιάζει με παιδικό παιχνίδι) που αποτελείται από ανακυκλωμένα βαρέλια, πλαστικά παιχνίδια, κουζινικά σκεύη αποτελεί την στέρεα βάση στην οποία πατάει η μουσική του συγκροτήματος.

Τέλος ο Adrian Stout στο μπάσο, που συγχρόνως παίζει Theramin ένα ηλεκτρονικό όργανο που δημιουργήθηκε το 1928 από τον ομώνυμο ρώσο αρχιμουσικό, συμπληρώνει το τρίο.

Η παράσταση που έδωσαν στο Αρχαίο Ωδείο πλαισιώθηκε από ένα ζεύγος νάνων, έναν Γερμανό Ζογκλέρ, δύο Γερμανίδες και μία Αλβανίδα ακροβάτισσες. Η παράσταση αποτελείται από είκοσι τραγούδια που αποτελούν μία ενότητα που ξεκινά από το καλωσόρισμα στην παράσταση των τεράτων και την παρουσίασή τους τραγούδι – τραγούδι.

Αυτό που πραγματικά όμως αποτελεί το στοιχείο που πραγματικά χτυπά γροθιά στο στομάχι είναι η λεπτομερειακή καταγραφή των συναισθημάτων αυτών των ανθρώπων, που καταλήγει στον βίαιο θανατηφόρο χωρισμό δύο σιαμαίων γυναικών με την παράλληλη ανακοίνωση των «νέων» ότι πλέον τα τέρατα δεν θα υπάρχουν πια, μετά από την απόφαση της πολιτικά ορθής κοινωνίας.

Το προτελευταίο κομμάτι της παράστασης το 12 λεπτο “Forever Together” αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα αυτού που ονομάζουμε τέχνη. Δύο μόλις ακόρντα στο πιάνο μία σπαραχτική φωνή, που συνοδεύεται, από ένα πραγματικά εντυπωσιακό show σε αιώρα τσίρκου από τις δύο γερμανίδες ντυμένες στα λευκά, γέμισαν συναίσθημα το χώρο. Το καταλάβαινες από τις εκφράσεις των θεατών,  την εντυπωσιακή, σχεδόν θρησκευτική κατάνυξη, που απλωνόταν στις κερκίδες και από το χειροκρότημα στο τέλος.

Η άποψη των Tiger Lillies για την τέχνη τους αλλά και την ζωή, αποτυπώνεται στην απάντηση που δίνει ο Martyn Jacques στην ερώτηση πόσες νότες χρειάζονται για να πει κανείς σ’ αγαπώ. «Μία. Αρκεί να είναι φάλτσα.»

Ιούλιος 2009