Στο θέμα του σχεδιασμού της σιδηροδρομικής γραμμής Ρίο – Πάτρα θεωρητικά βρισκόμαστε στο τέλος της διαβούλευσης της Πόλης με το Υπουργείο. Το Υπουργείο κατέθεσε 5 προτάσεις για να τις εξετάσει και να τοποθετηθεί η πόλη. Στις προτάσεις αυτές η Σιδηροδρομική Γραμμή έχει χωριστεί σε δύο τμήματα

Τμ2: ΣΣ. Αγ. Διονυσίου μέχρι νέο Λιμάνι. Στην 5η πρόταση του Υπουργείου το τμήμα αυτό διαφοροποιείται και γίνεται η Περιμετρική Διέλευση της Πάτρας από Αγ. Βασίλειο μέχρι το νέο Λιμάνι.

Τμ1: Επιφανειακή διέλευση. Κόστος 39 εκ.

Τμ2: Υπογειοποίηση στην υφιστάμενη χάραξη μέχρι τον ΣΣ Αγ. Ανδρέα και συνέχεια επιφανειακά μέχρι το νέο Λιμάνι. Κόστος 182 εκ.

Τμ1: Επιφανειακή διέλευση. Κόστος 39 εκ.

Τμ2: Υπογειοποίηση μέσω του Νοτίου Πάρκου. Κόστος 203 εκ.

Τμ1: Από τα Μποζαΐτικα μέχρι τον ΣΣ Αγ. Διονυσίου: Ανύψωση της Γραμμής και διέλευση με γέφυρα από την Κανελοπούλου και στην συνέχεια υπογειοποίηση από την Αγυιά μέχρι τον ΣΣ Αγ. Διονυσίου. Κόστος 130 εκ.

Τμ2: Κάποια από τις λύσεις των προτάσεων Α ή Β

Τμ1: Υπογειοποίηση από τα Μποζαΐτικα μέχρι τον ΣΣ Αγ. Διονυσίου: Κόστος 167 εκ.

Τμ2: Κάποια από τις λύσεις των προτάσεων Α ή Β

Πρόταση Ε

Τμ1: Κάποια από τις λύσεις των προηγούμενων προτάσεων. Κόστος 39 εκ. έως 167 εκ.

Τμ2: Περιμετρική διέλευση από Αγ. Βασίλειο μέχρι Νέο Λιμάνι: Κόστος 690 εκ

Εκτός από τις προτάσεις σύμφωνα με τις δηλώσεις του ΓΓ του Υπουργείου κ. Βούρδα έχουμε επιπλέον τα εξής.

β) Μέχρι το 2022 το τραίνο πρέπει να φτάσει στο Λιμάνι αλλιώς θα υπάρξει πρόβλημα με τις συνολικές χρηματοδοτήσεις της γραμμής Πάτρα – Αθήνα.

Το ερώτημα που τίθεται με βάση τα παραπάνω είναι: έχουμε όλα τα δεδομένα και έχουν αποτυπωθεί καθαρά όλες οι λεπτομέρειες, οι προθέσεις, οι δεσμεύσεις, τα χρονικά και οικονομικά περιθώρια έτσι να παρθεί η απόφαση? Κατά την γνώμη μου οι λεπτομέρειες έχουν κρυφτεί όπως τα μικρά γράμματα στα συμβόλαια. Θα προσπαθήσω να κάνω μία μικρή αποτύπωση.

Στην Πάτρα λειτουργεί ένας λιμένας αλλά με 2 τμήματα. Το νέο (Νότιο) και το παλαιό (Βόρειο), στο οποίο μάλιστα αυτή την στιγμή λειτουργεί το εμπορικό τμήμα στο ύψος του Σταθμού του Αγ. Διονυσίου. Είναι προφανές ότι η δέσμευση για να φτάσει το τραίνο μέχρι το λιμάνι ικανοποιείται ακόμα και αν το τραίνο φτάσει στο βόρειο Λιμάνι (ΣΣ Αγ. Διανυσίου).

Σε όλες τις προτάσεις του Υπουργείου ακόμα και σε αυτή της Περιμετρικής διέλευσης το τραίνο φτάνει μέχρι τον σταθμό του Αγ. Διονυσίου (ανεξαρτήτως τρόπου).

Με δεδομένο ότι τα χρονικά περιθώρια για την ολοκλήρωση του έργου είναι μόλις 4 χρόνια (το 1/1/2022 πρέπει να έχει ολοκληρωθεί) η απόφαση για τον τρόπο διέλευσης του τραίνου στο Παραλιακό Μέτωπο της πόλης ή της Περιμετρικής Διέλευσης είναι μία απόφαση που αφορά όχι την τωρινή υλοποίηση αλλά μία μελλοντική. Αυτό σημαίνει ότι οφείλουμε να πάρουμε δύο αποφάσεις. Μία για το πως θα φτάσει το τραίνο μέχρι τον Αγ. Διονύσιο και μία άλλη για το πως θα συνεχίσει μετά ή αν θα πάει περιμετρικά.

Δεν υπάρχει καμία απολύτως δέσμευση αλλά ούτε καν δήλωση ότι μέχρι το 2022 μπορεί να υπάρξει επιπλέον χρηματοδότηση των 60 εκ.

Αναρωτιέται κανείς πιο είναι ακριβώς το αντικείμενο της διαβούλευσης? Μήπως τελικά μιλάμε για μία “μη διαβούλευση” αλλά απλώς για επικοινωνιακή διαχείριση?

Παρόλο που τα πράγματα από πλευράς χρόνου είναι πλέον οριακά ίσως η μόνη διέξοδος είναι να υπάρξει αλλαγή του πλαισίου διεκδίκησης αλλά και συζήτησης. Απαιτείται να ξεχάσουμε την επικοινωνιακή διαχείριση και να επικεντρωθούμε στην 3η λεπτομέρεια. Στο τραπέζι γίνει συζήτηση για το πως θα εντάξουμε την επιφανειακή λειτουργία με τις λιγότερες δυνατές επιπτώσεις μέσα στο αστικό ιστό από το Ρίο μέχρι τον Σ.Σ. Αγ. Διονυσίου.