Για τον Μητσοτάκη σήμερα έχουν γραφτεί πολλά. Είχα αποφασίσει να μην γράψω τίποτα αλλά τελικά δεν αντέχω να μην γράψω μερικά πράγματα που πραγματικά με ενοχλούν.
Με ενοχλούν οι σχολιασμοί του στυλ “ήταν …. αλλά δεν κάνει να βεβηλώνουμε νεκρούς”. Είναι μία καθαρή υποκρισία του χειρίστου είδους. Απλά ας το πούμε. Αν ζούσα την 1η Μαϊου του 1945 που αυτοκτόνησε ο Γκέμπελς θα έλεγα ότι ξεφορτωθήκαμε ένα κάθαρμα και θα πανηγύριζα. Με χορούς και με νταούλια. Τελεία. Δεν θα είχα κανένα πρόβλημα βεβήλωσης νεκρού.
Αφού λοιπόν θέλετε να σχολιάσετε μην υπονοείτε ότι ναι ήταν … αλλά θέλετε να κρυφτείτε ταυτόχρονα. Απλά είναι πολύ πιθανόν να ανήκετε στην κατηγορία που έδειχνε (ή συμφωνείτε με αυτούς που την έδειχναν) στα καφενεία την Αυριανή με την φώτο με τους Ναζί αλλά τώρα ντρέπεστε να το πείτε.
Εξοργίζομαι βέβαια και με αυτούς που ξεπερνούν το “ψευτο ηθικό” και αρχίζουν να επαναλαμβάνουν την ιστορία με τους Ναζί ή τις παρόμοιες με αυτήν. Αυτοί ακόμα δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Βρίσκονται ακόμα στα επίπεδα Νεάντερταλ. Και πολιτικά και πνευματικά.
Ο Μητσοτάκης κατά την γνώμη μου υπήρξε ένας από τις μεγαλύτερες πολιτικές προσωπικότητες στην Ελλάδα του 20ου αιώνα. Και μάλιστα διαχειρίστηκε πολλές φορές εξουσία. Οχι μόνο ως Πρωθυπουργός που ίσως και να είναι η καλύτερη περίοδος της πολιτικής του δράσης.
Και μόνο από αυτό το γεγονός καταλαβαίνει κανείς ότι δεν μπορεί σε οποιονδήποτε απολογισμό να μην του καταλογίσει ευθύνες και σοβαρές μάλιστα για τον τρόπο που διαμορφώθηκε η πολιτική διαχείριση της εξουσίας στην Ελλάδα τα τελευταία 50 χρόνια. Η οποία ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν ήταν (και δεν είναι) και η καλύτερη. Δεν χρειάζεται να γράψω περισσότερα. Σίγουρα υπήρχαν και πολλοί άλλοι με μεγαλύτερες ίσως ευθύνες από αυτόν. π.χ. κύριος πολιτικός του αντίπαλος. (Ανδρέας στο όνομα).
Όμως ανεξάρτητα της πολιτικής διαφωνίας δεν μπορεί να μην του αναγνωριστεί ότι είχε δίκιο σε πολιτικές αποφάσεις ή ακόμα και δηλώσεις που είχε κάνει. Θυμίζω μόνο τα “καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε” και για το Μακεδονικό “σε λίγα χρόνια δεν θα το θυμάται κανείς”. Τον έφαγε μάλιστα για αυτήν την δήλωση ο μετέπειτα Πρωθυπουργός και εφευρέτης της αντιμνημονιακής ρητορικής ακροδεξιός Σαμαράς. Αλήθεια αυτός έκανε δήλωση ή απλώς θα ακολουθήσει την νεκρώσιμη ακολουθία?
Δεν θα λυπηθώ για τον θάνατό του. Πως είναι δυνατόν να λυπάσαι για τον θάνατο ενός ανθρώπου 99 ετών. Δεν σε αφήνει ούτε η παράδοση.
Ούτε θα πανηγυρίσω. Δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο. Δεν τον θεωρώ κάθαρμα.
Προτιμώ να κρατήσω την γνώμη που εξέφρασαν γι’ αυτόν ο Χαρίλαος και ο Λεωνίδας. Πολιτικά αντίπαλοί του αλλά όχι εχθροί του. Μου φτάνει. Από εκεί και πέρα τίποτα απολύτως. Όταν η Ιστορία (διότι αυτό σίγουρα θα γίνει λόγω πολιτικού μεγέθους) προσπαθήσει να δει κάπως αποστασιοποιημένα τα πράγματα δεν θα ζω. Οπότε το τι ακριβώς έγινε το 65 δεν θα το μάθω. Δεν με ενοχλεί.
Το τι θα γίνει αύριο με νοιάζει κυρίαρχα.
DSardel 