Τα κρουστά είναι το πρώτο μουσικό μέσο έκφρασης και επικοινωνίας, μαζί με τη φωνή, από την εμφάνιση του ανθρώπινου είδους στον πλανήτη. Τα όργανα που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι σε κάθε μορφή τελετής, κοινωνικής, θρησκευτικής, κοσμικής κ.λπ. Τα όργανα που αποτελούν το μέσο για κάθε παιδαγωγική δραστηριότητα για την ανάπτυξη στα παιδιά της επικοινωνίας, της συλλογικότητας και της αυτοέκφρασης, της συνειδητής πειθαρχίας, της ομαδοποίησης (τα τύμπανα χρησιμοποιήθηκαν σε όλη την ιστορία και οδηγούσαν τους στρατούς στον πόλεμο), αλλά και των εκδηλώσεων συνύπαρξης των διαφορετικών ανθρώπων και των πολιτισμών για την ειρήνη.

Κάπως έτσι περιγράφει αυτή τη μεγάλη οικογένεια μουσικών οργάνων ο Νίκος Τουλιάτος, δημιουργός της ομάδας «ηχόδραση» γνωστή από τη συμμετοχή της στις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Αυτή η προσέγγιση στα κρουστά και η διερεύνηση των ηχοχρωμάτων τους οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στον Gunter «Baby» Sommer.

Και είναι, ένα πολύ μεγάλο γεγονός, η τρίτη του αν δεν κάνω λάθος, εμφάνιση στην Πάτρα το περασμένο καλοκαίρι μαζί με την Katharina Hilpert με τίτλο «Our favourite things», στο Δροσερικό στα Αραχωβίτικα Ρίου.

Ο Günter «Baby» Sommer είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σύγχρονης ευρωπαϊκής τζαζ στα κρουστά, ο οποίος έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερα ατομική μουσική γλώσσα. Μία μουσική γλώσσα που επηρέασε πάρα πολλούς μουσικούς παγκοσμίως. Γεννήθηκε το 1943 στη Δρέσδη. Μετά το τέλος των σπουδών του στα κλασσικά κρουστά συνέχισε τη φοίτησή του μέχρι το 1966 στο Τμήμα Χορού και μουσικής ψυχαγωγίας, του Ωδείου «Carl Maria von Weber» της Δρέσδης, ενός από τα πρώτα τμήματα της τζαζ σε ένα ανατολικό γερμανικό ωδείο.

Όπως ο ίδιος λέει, η δυσκολία που είχε εκείνη την εποχή, της αγοράς ενός συνόλου κλασσικής drums, τον οδήγησε στον πειραματισμό με διάφορα υλικά τα οποία τα χρησιμοποιούσε ως κρουστά στην ανάπτυξη του προσωπικού του ύφους που αργότερα θα αποτελούσε το χαρακτηριστικό του γνώρισμα.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η ένταση των συναισθημάτων, τα οποία μπορούν να σου προκαλέσουν οι ήχοι, όταν αυτοί προέρχονται από μουσικούς, που πραγματικά συνομιλούν με το ακροατήριό τους και δεν λειτουργούν απλώς, διεκπεραιώνοντας μία υποχρέωση.

Δυστυχώς αυτό είναι πολύ δύσκολο, τόσο να περιγραφεί από ένα κείμενο, αλλά ακόμα και αν κάποιος αποκτήσει και ακούσει, έναν από τους 90 και πλέον δίσκους, που έχει κυκλοφορήσει ή συμμετάσχει ο Sommer.

Φεύγοντας από τη συναυλία αναρωτιόμουν, γιατί η συγκομιδή τέτοιων σπουδαίων μουσικών στιγμών στην Πάτρα είναι φτωχή. Την απάντηση τη βρήκα σε ένα σχόλιο που μου έκανε εκείνη τη στιγμή η 14χρονη κόρη μου. «Δεν περίμενα τα τύμπανα να βγάζουν τέτοιους ήχους». Ακριβώς εκεί βρίσκεται η απάντηση. Κάποιος πρέπει να οδηγήσει το κοινό, ανεξαρτήτως ηλικίας και μόρφωσης, σε τέτοια γεγονότα, ώστε αυτά να γίνουν και οικονομικώς βιώσιμα.

Εκεί είναι και ο ρόλος των θεσμών όπως αυτός του «διεθνούς φεστιβάλ». Ο τίτλος βέβαια σε προδιαθέτει για κάτι το σημαντικό και τελικά αποδεικνύεται ότι, ούτε φεστιβάλ είναι, ούτε διεθνές και ότι περιορίζεται σε ελάχιστες παρουσίες, μουσικών σχημάτων και καλλιτεχνών που θα μπορούσαν να εμφανιστούν στην πόλη, ανεξάρτητα και χωρίς την παρουσία του φεστιβάλ.

Το θέμα είναι να προσελκύει τον κόσμο, το όνομα του θεσμού και όχι η εμπορικότητα του ονόματος του καλλιτέχνη. Το αντίθετο το κάνουν οι ατζέντηδες.

Δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο 2009