Με του ήρθε στα χέρια μου η εισήγηση της Δημοτικής Αρχής για το Συγκοινωνιακό αμέσως την διάβασα με περιέργεια.

Ξεκινώ από το θετικά.

α) Μετά από 4 χρόνια η Δημοτική Αρχή της Πάτρας κάνει το βήμα που θα έπρεπε να είχε κάνει τον 1 χρόνο. Ασχολείται με το θέμα της Συγκοινωνιακής εξυπηρέτησης και φέρνει το θέμα της αναδιοργάνωσης των λεωφορειακών γραμμών στο Δημοτικό Συμβούλιο. Την καθυστέρηση την θεωρώ αιτιολογημένη (όχι δικαιολογημένη) με δεδομένο ότι είχε καταψηφίσει το ίδιο ακριβώς θέμα (και μάλιστα με το ίδιο ποσό, με χρήματα μάλιστα που είχαν εξασφαλιστεί απο το ΕΣΠΑ) πριν 6 χρόνια όταν είχε ξανατεθεί από την προηγούμενη Δημοτική Αρχή του Γ. Δημαρά. Έφτασε όμως ο κόμπος στο χτένι.

β) Μετά από παλινωδίες υιοθετεί το προφανές δηλαδή την αντιδρόμηση των οδών Κανακάρη και Κορίνθου.

γ) Υιοθετεί τον όρο “Ελεγχόμενη Στάθμευση” που τόσο είχε προσπαθήσει να απαξιώσει. Συγκεκριμένα στις προτάσεις της αναφέρει: “Με τη λειτουργία του σχεδιασμού θα γίνει στην περιοχή της Κανακάρη επέκταση του συστήματος ελεγχόμενης στάθμευσης που ευνοεί τους μόνιμους κατοίκους για πάρκινγκ.”

Και μετά την πρώτη ανάγνωση και αναγνώριση των θετικών διαβάζω προσεκτικά τόσο την εισήγηση όσο και τις προδιαγραφές της προτεινόμενης μελέτης και εκεί αρχίζει να μπερδεύεται το πράγμα.

Είναι άξιο απορίας πως είναι δυνατόν μία πολιτική εισήγηση να μην τοποθετεί με σαφήνεια πολιτικούς στόχους οι οποίοι μάλιστα να τεθούν ως προαπαιτούμενα στον μελετητή για την διατύπωση εναλακτικών προτάσεων.

Η αναφορά περί Κρατικού Φορέα Δημοσίων Συγκοινωνιών είναι μία πολιτική τοποθέτηση στην προσπάθεια να είναι η Δημοτική Αρχή συνεπής στα Κομουνιστικά Ιδεώδη (αγνοώντας ή αποκρύπτοντας ότι αυτό το μοντέλο το υλοποιούν κράτη όπου κυριαρχεί ο καπιταλισμός όπως η Ελβετία για παράδειγμα) όμως αυτός δεν είναι στόχος. Διεκδίκηση μπορεί.

Ποιος θα απαντήσει στα πολιτικά ερωτήματα που μπορεί να θέσει κανείς σε θέματα Συγκοινωνιακού Σχεδιασμού. Ο μελετητής? Είναι δυνατόν?

Τέτοια θέματα είναι:

• Θέλουμε το ΙΧ στο κέντρο? Αν όχι, τότε ζητάμε με σαφήνεια από τον μελετητή την υπόδειξη και αξιολόγηση μέτρων ώστε να επιτευχθεί ένας τέτοιος στόχος. Κάτι τέτοιο όμως δεν υπάρχει πουθενά. Ούτε το αντίθετο υπάρχει.
• Θέλουμε την στάθμευση στο κέντρο? Αν όχι, επίσης ζητάμε να υποδειχθούν και τρόποι αποτροπής αλλά και τρόποι εξυπηρέτησης των αναγκών των μονίμων κατοίκων. Επίσης δεν υπάρχει τιποτα.
• Θα δοθεί προτεραιότητα στις Aστικές Συγκοινωνίες? Αν ναι, ζητάμε από τον μελετητή να εξετάσει πιθανά μέτρα (λωρίδες αποκλειστικής διέλευσης Λεωφορείων, κίνηση σε λωρίδα αντίθετης κατεύθυνσης κ.λ.π.) και να τα αξιολογήσει. Δεν είδα τίποτα.

Τονίζω ότι η συνεχής αναφορά στο κυκλοφοριακό πρότυπο ή μοντέλο δεν αποτελεί λύση. Αυτά τα εργαλεία είναι για να αποτυπώνουν την υπάρχουσα κατάσταση και να σου δίνουν την δυνατότητα να αξιολογείς πιθανές εναλακτικές λύσεις. Τις λύσεις αυτές πρέπει να τις δώσεις. Και οι λύσεις στηρίζονται σε σαφείς στόχους που την ευθύνη διατύπωσης την έχει η πόλη και κατ ‘ επέκταση η Δημοτική Αρχή.

Αντί των παραπάνω η εισήγηση έρχεται παραθέτοντας διάφορες σκέψεις και προτάσεις που κανείς δεν ξέρει τι στόχο έχουν και κυρίως με πια μεθοδολογία θα αξιολογηθούν. Παράδειγμα είναι αυτή η πρόταση περί mini Bus στο κέντρο. Πραγματικά πιστεύει κανείς ότι το κύριο πρόβλημα των Αστικών Συγκοινωνιών στην Πάτρα βρίσκεται στο μέγεθος των Λεωφορείων? Για ορισμένες γειτονιές ίσως. Αλλά πως είναι δυνατόν η πρόταση για τις συγκοινωνίες να στηρίζεται στα mini Bus (δεν λέω μια χαρά είναι για ορισμένες περιοχές) και στην απομάκρυνση της αφετηρίας από την Οθωνος Αμαλίας? Εδώ θα θέλαμε να βάλουμε όσο περισσότερο κόσμο στα λεωφορεία και προτείνουμε mini Βυs έτσι? Επειδή είναι ωραία? Επειδή τα μεγάλα δεν μπορούν να στρίψουν από την παράνομη στάθμευση?

Τέλος η εισήγηση περιέχει και έναν απολογισμό των όσων έχουν γίνει μέχρι τώρα. Θα σταθώ μόνο στο σύστημα Ελεγχόμενης Στάθμευσης με κάρτα (συγνώμη σύστημα εναλλαγής). Διάβασα τα νούμερα και πραγματικά έμεινα έκπληκτος. 50% στην αρχή και σε έναν χρόνο 70% των οδηγών που σταθμεύουν εντός του συστήματος χρησιμοποιούν κάρτα. Ετσι αναφέρει η εισήγηση.  Εκτός από το γεγονός ότι τα νούμερα αυτά αποτελούν τον ιδανικό στόχο ενός τέτοιου συστήματος παγκοσμίως η απλή αριθμητική σε κάνει να τα αμφισβητείς.

Υπάρχουν 800 διαθέσιμες θέσεις στάθμευσης. Αν θεωρήσουμε ότι το σύστημα δουλεύει 10 ώρες την ημέρα, 25 ημέρες το μήνα και όλες οι θέσεις είναι δίωρες (η μισές είναι 1 ώρας αλλά ας μην το μπερδεύουμε) τότε για να ικανοποιηθούν τα νούμερα θα πρέπει να έχουν τυπωθεί πάνω από 1.000.000 κάρτες στο διάστημα ενός χρόνου και ήδη να έχουν χρησιμοποιήσει οι οδηγοί τις 840.000.

Τονίζω ότι η διάθεση από το Δήμο καρτών στα σημεία πώλησης δεν σημαίνει ότι το σύνολό αυτών των καρτών χρησιμοποιούνται από τους οδηγούς. Προσωπικά ποτέ δεν αντιμετώπισα πρόβλημα στο να προμηθευτώ κάρτα από κάποιο σημείο πώλησης (άρα υπήρχαν αδιάθετες) και επειδή με τρώει η περιέργεια πάντα ρωτούσα το ποσοστό έχουν διαθέσει σε σχέση με αυτές που πήραν και η μόνιμη απάντηση ήταν σχεδόν σταθερή. Τις μισές. Επίσης η αγορά δεν σημαίνει και ότι πάντα τις χρησιμοποιεί ο οδηγός. Προσωπικά μόνιμα στο ΙΧ μου έχω περίπου 5 κάρτες προς χρήση. Πόσες κάρτες έχει τυπώσει ο Δήμος? Πόσες έχει διαθέσει? Θα ήταν επίσης ενδιαφέρον να μάθουμε και το κόστος.

Κάτι δεν πάει καλά λοιπόν. Εξάλλου ο οποιοσδήποτε μπορεί να παρατηρήσει τι γίνεται στις θέσεις ελεγχόμενης στάθμευσης. Τα νούμερα που αναφέρονται δύσκολα τεκμηριώνονται.

Η ακριβής αποτύπωση της κατάστασης και όχι η ωραιοποίηση της είναι βασικός παράγοντας για την εξεύρεση ρεαλιστικών και εφαρμόσιμων λύσεων. Πρέπει όμως και να έχεις κάποιο στόχο. Δυστυχώς φαίνεται ότι δεν υπάρχει κανένας στόχος. Προχωράμε με το άστο και θα δούμε.